Eemshaven: duizelingwekkende ontwikkelingen op til

Jarenlang gebeurde er amper iets opmerkelijks en werden hooggespannen verwachtingen niet waargemaakt. Maar plotseling heeft de Eemshaven – en overigens ook de rest van de Eemsmond – de wind in de zeilen. Grote bedrijven die elders in Nederland amper nog uit de voeten kunnen, zien dat er in Groningen nog volop ruimte is. Met name de energiesector ontdekt de Eemshaven. Zo komen er nieuwe energiecentrales van NUON en een Duitse Kolencentrale van RWE. Ook komt er een terminal voor vloeibaar aardgas voor Essent en het Amerikaanse ConocoPhilips, investeert North Refinery in recycling van afgewerkte olie, is het nieuwe bedrijf Biovalue gestart met de productie van Biodiesel en gaan nieuwe fabrieken elektriciteit opwekken uit biomassa.

“Het is, ook voor ons, duizelingwekkend wat er hier allemaal gaat gebeuren. Er wordt voor miljarden geïnvesteerd in de komende jaren. Wanneer alle projecten over twee tot drie jaar in uitvoering komen, werken er 2500 tot 3000 mensen in de Eemshaven aan de realisatie van alle projecten”, aldus Groningen Seaports, het bestuursorgaan voor de havens van Delfzijl en de Eemshaven.
Het is nog maar een paar jaar geleden dat de Eemshaven in Groningen bekend stond als een zorgenkindje. “Een mislukte overheidsinvestering”, vonden de sceptici. Maar dat is nu veranderd. Door het 'knuffeloffensief' van Groningen Seaports kiezen steeds meer grote ondernemingen voor de Groninger zeehavens.

“Zelfverzekerdheid en Groningse nuchterheid, die combinatie is de basis van ons succes”, aldus directeur Harm Post van Groningen Seaports. Als beheerder van de haven van Delfzijl, de Eemshaven en de aangrenzende industrieterreinen heeft de organisatie als geen ander zicht op wat er zich in de Eemshaven afspeelt. “Tien jaar geleden kampten de Groninger zeehavens met een enorm imagoprobleem. Dat hebben we de laatste jaren gelukkig weten om te draaien”, steekt de directeur van wal. “De overslag is vergroot van 5,5 naar 7,7 miljoen ton per jaar en het aantal verkochte hectares grond langs de haven is gestegen van vijf naar twaalf per jaar.”

De aanvankelijke nervositeit over het succes van de haven was volgens Post nergens voor nodig. “De levenscyclus van een haven is nu eenmaal heel anders dan die van andere producten”, stelt hij. “We zijn nu allemaal gefocust op de aanleg van de Tweede Maasvlakte, maar iedereen vergeet dat die de eerste twintig jaar leeg heeft gestaan. Een haven heeft een lange aanlooptijd nodig.”

Pas als een of twee grote ondernemingen besluiten in een haven te investeren, is er volgens Post sprake van een doorbraak. Dat effect is nu in de Eemshaven te zien: “Bavaria heeft er een moutfabriek gebouwd en NUON gaat er een energiecentrale neerzetten. Nu zien ook anderen opeens de voordelen van de Eemshaven in.”

Het binnenhalen van die ondernemingen ging niet vanzelf. Om de haven beter bekend te maken bij ondernemers, is Groningen Seaports druk gaan netwerken. “We moesten onszelf geplaatst zien te krijgen op de lijst van potentiële locaties voor grote bedrijven, de zogenoemde ‘long list’. NUON bijvoorbeeld hebben we meermalen bezocht om ze goed uit te leggen welke fout ze zouden maken als ze niet voor de Eemshaven zouden kiezen.”

Maar ondernemers die al in Eemshaven waren gevestigd zijn net zo belangrijk, benadrukt de directeur. “Om ervoor te zorgen dat ook zij blijven investeren is knuffelen van het zittende bedrijfsleven voor Groningen Seaports prioriteit nummer één.”

Om de haven ook internationaal bekend te maken, opperde Post begin augustus dat de Eemshaven voortaan ‘Rotterdam-Noord’ zou moeten heten. De Eemshaven zou zo kunnen profiteren van de bekendheid van Rotterdam. Rotterdam zou omgekeerd baat hebben bij de overslagcijfers van Delfzijl. “Rotterdam is zestig keer groter. Maar dat hoeft nog niet te betekenen dat we ons als Calimero moeten gedragen,” vindt Post. “Het grote voordeel van onze haven is dat we hier nog voldoende ruimte hebben en dat we goed bereikbaar zijn door de aansluiting met de Duitse snelweg A31 en het ontbreken van files.”