Groningen, 30 januari

’s Middags bezoek ik in Amersfoort de afscheidsreceptie van Gert van Ingen. Hij heeft jarenlang de energie-inkoop van AkzoNobel verzorgd. Bovendien was hij een groot pleitbezorger voor warmtekrachtkoppeling, een heel efficiënte manier om met gas om te gaan. Er ontstaat grote hilariteit als zijn buitenlandse baas aankondigt dat de burgemeester van Amersfoort hem een koninklijke onderscheiding gaat uitreiken. In andere landen gaat men daar nu eenmaal anders mee om en men kent de Nederlandse traditie van het zo lang mogelijk geheim houden niet. De burgemeester, die nota bene speciaal haar ambtsketen verstopt had gehouden, gaat gelukkig sportief om met dit bedrijfsongeval.

’s Avonds is in Den Haag het jaarlijkse Siemensdiner. Altijd een heel leuk evenement. Alexander Rinnooy Kan houdt een inspirerende en ook erg geestige toespraak. En zoals elk jaar zorgt Wim de Leur, de directeur Communicatie van Siemens, voor komische intermezzo’s tussen de gangen door. Zijn verhaal naar aanleiding van het overlijden van Dokter Oetker had door Bomans geschreven kunnen zijn.

Vrijdag ben ik uitgenodigd door Gasunie om het management van dat bedrijf iets te vertellen over de ontwikkelingen bij GasTerra. Daarnaast heeft men mij gevraagd enige kritische woorden te wijden aan de manier waarop Gasunie in onze ogen opereert. De reacties op mijn verhaaltje zijn positief. Ik denk dat we onszelf nog te weinig realiseren dat we nu twee echt van elkaar onafhankelijke bedrijven zijn. Dat betekent dat je ontspannen en zakelijk met elkaar om kan gaan. Te vaak zijn we nog bezig onze onafhankelijkheid te bewijzen, waardoor er een soort verkramptheid in de relatie zit. We nemen ons voor dat snel te verbeteren.

Na afloop weer naar Den Haag. Nu voor het afscheid van Wolfgang Peters van RWE Nederland en daarna naar de première van de jubileumvoorstelling van Galili Dance. Heel wat Groningers hebben de reis naar Den Haag ondernomen. Ik ontmoet bijna alle leden van Gedeputeerde Staten en ook het College van B&W is goed vertegenwoordigd. De voorstelling boeit me vooral na de pauze. Onvoorstelbaar hoe elastisch die dansers zijn en hoe perfect ze de ingewikkelde choreografie uitvoeren. Fraai om zoiets moois uit Groningen in de Randstad opgevoerd te zien. Het applaus is terecht ovationeel.

In het weekend komt een groot gezelschap oude vrienden uit Amsterdam naar Haren. We hebben twee keer per jaar een bridgedrive om de BrouwersgrachtBolkaal (ja, met een extra l) en die is ditmaal in Haren. Reuze gezellig. We besluiten de volgende editie van de drive in Italië te houden, waar een van ons al jaren woont. Zijn vijftigste verjaardag dit voorjaar is een goed excuus om in mei met z’n allen naar Turijn te gaan.