Groningen, 17 januari

De maandag gaat verder grotendeels op aan vergaderingen met het management van GasTerra. Maandag is hier de vergaderdag. Een heel verschil met mijn vorige baan op het ministerie van EZ, waar elke dag vergaderdag is. De hoeveelheid papier die ik moet lezen is gedecimeerd sinds de verhuizing naar Groningen. Daar staat tegenover dat ik nu veel meer op pad ben. Om contacten te onderhouden met onze klanten en leveranciers, maar ook om te spreken met mensen in Den Haag en Brussel. Daar worden nu eenmaal veel beslissingen genomen die het bestaan van GasTerra beïnvloeden. 

GasTerra is een boeiend bedrijf. We bestaan al 44 jaar als publiek-private samenwerking (PPS). De helft van de aandelen is in handen van de staat, de andere helft is eerlijk verdeeld tussen Shell en ExxonMobil. PPS is een model waar veel naar wordt gestreefd bij allerlei infrastructurele projecten. Het is vaak moeilijk om zoiets tot stand te brengen, maar bij het aardgas is dat heel goed gelukt. Natuurlijk dwingen de soms tegengestelde belangen tot compromissen, maar we zijn er heel goed in om die te vinden. Het helpt daarbij natuurlijk wel dat we met z’n allen een hele grote bodemschat beheren. 

Vorige week hebben we tijdens de GasTerra-nieuwjaarsbijeenkomst teruggeblikt op de resultaten in 2006. Die mogen er zijn. Maar de opvallendste gebeurtenis in 2006 was toch wel de nieuwe naam! De vorige naam Gasunie Trade & Supply was buitengewoon verwarrend. Twee verschillende bedrijven (Gasunie en Gasunie Trade & Supply) met dezelfde naam. Hoe vaak ik bij mijn vertrek uit Den Haag niet heb moeten uitleggen hoe het zit weet ik niet meer. Niet dat het door een nieuwe naam nu ineens allemaal wel helder is voor de buitenwacht, maar het scheelt wel. Voor de lezer: GasTerra is een bedrijf dat gas verkoopt en Gasunie is het bedrijf dat zorgt voor de pijpleidingen waar het gas doorheen moet. GasTerra huurt ruimte in de leidingen van Gasunie. Daarvoor betalen we ongeveer een miljard euro per jaar. En ook nog even voor de duidelijkheid: Gasunie zit in die mooie apenrots aan de rand van het Stadspark; wij zijn met GasTerra gehuisvest in Kranenburg langs de A7 richting Drachten. 

Dinsdag krijg ik bezoek van Richard de Lange. Hij is voorzitter van EnergieNed, de branchevereniging van energiebedrijven in Nederland. We spreken af bij Brasserie Doppler. Daarbij had ik me niet gerealiseerd hoeveel toegangswegen naar die zaak zijn opgebroken. Met grote moeite weet Richard de toegang te vinden. In zijn club loopt een discussie over de toekomst van de organisatie. Ik vertel hem dat ik ervan overtuigd ben dat het belangrijk is een goede branchevereniging in stand te houden. Voor een aantal praktische en principiële vraagstukken die daarbij spelen moet een oplossing te vinden zijn. De lunch – Salade Bresse - smaakt voortreffelijk. 

Als ik thuiskom zijn mijn schoonouders gearriveerd. Ze komen een paar dagen bij ons logeren en zijn onder andere van plan de Akseli Gallen-Kallela-tentoonstelling in het Groninger museum te bezoeken. Schoonpa Gerrit heeft zijn hele leven in de papierindustrie gewerkt en is daardoor vaak in Finland geweest. We kletsen ’s avonds gezellig bij. 

Woensdag is in Den Haag de nieuwjaarsbijeenkomst van de KVGN, de eerbiedwaardige 130 jaar oude Koninklijke Vereniging van Gasbedrijven in Nederland. Onze Chief Commercial Officer Dirk Bensdorp en de Engelse ambassadeur Lyn Parker houden heldere en geestige toespraken. Tot mijn plezier zit ik bij het diner naast Marcel Kramer, de CEO van Gasunie. We ontmoeten elkaar zelden in Groningen, maar des te vaker in Den Haag, Brussel of Moskou. Aan mijn andere zijde zit Loek Mobers. Hij is al lang met pensioen, maar was directeur van Gasbedrijf Centraal Nederland, nu onderdeel van Eneco. Zijn carrière is begonnen in de kolenmijnen en daar kan hij smakelijk, zonder al te veel nostalgie over vertellen. Een prima avond dus. 

Als ik thuis kom zijn mijn schoonouders gelukkig nog op. Ze hebben ondanks het slechte weer genoten van hun bezoek aan Groningen. De Akseli Gallen-Kallela-tentoonstelling heeft ook hun verwachtingen overtroffen. Morgen gaan ze, ondanks het weeralarm van het KNMI, weer terug naar huis in Bennekom.