Groningen, 6/10

Het leek werkinhoudelijk een beetje de week van de nieuwe bouwprojecten te worden. Een verzoek uit Emmen om een bureaupresentatie en een ´stukje visie´ te geven in het kader van een nieuwe woonwijk die landelijk onder de aandacht moest worden gebracht. Een bont gezelschap, waaronder naast de wethouder natuurlijk veel bouwers en makelaars, van in totaal 17 (!) mensen. Emmen pakt het groots aan. Verder een verzoek van de gemeente Noordenveld, ook weer Drenthe, om een bedrijventerrein te promoten. ´Het is een uniek project´ meldde de projectleider, waarop ik in de lach schoot. In 9 van de 10 gevallen is dit namelijk de binnenkomer en dan is er alleen maar een kale vlakte met modder waar je vervolgens mensen enthousiast voor moet zien te krijgen. Maar toegegeven, het bleek een uniek stuk grond, waar men tussen de bomen aan een bosmeertje bedrijven wilde laten vestigen. In de pauze kan het personeel dan via wandelpaden en bruggetjes in de directe omgeving hun ronde doen. En dat is op de meeste bedrijventerreinen wel anders. 

Ophef over Talpa´s Gouden Kooi vanwege 2 kinderen die door hun moeder voor langere tijd, misschien wel een jaar, alleen worden gelaten. Hartverscheurend gehuil en een moeder met alleen maar eurotekens in de ogen. Natuurlijk is het te gek voor woorden en natuurlijk moet de politiek zich niet met dit soort dingen bemoeien. Gewoon niet naar kijken lijkt me en het sterft een schone dood. Dat is het mooie van kijkcijfers. Wel overigens koren op de molen van Seasonshirts, onze t-shirtsamenwerking met P&P. Eenmaal per seizoen brengen we een shirt uit voor een select gezelschap klanten. Na het Ivanov-shirt dat vlak na het WK verscheen (met achterop alle rode en gele kaarten uit de wedstrijd tegen Portugal inclusief de namen van de spelers en de minuten waarin ze gegeven zijn), is het weer tijd voor een volgend shirt. En de Gouden Kooi is dan een dankbaar onderwerp. Als er dan ook nog eens zoveel ophef over is in de media, is dat natuurlijk mooi meegenomen. Hou diezelfde media in de gaten de komende tijd en wie weet komt het nieuwe Seasonshirt voorbij. 

Donderdag na het werk haal ik altijd de jongste op van de crêche aan de Hereweg. Normaliter is het dan rechtsaf de ringweg op. Niet de kortste route, maar het rijdt wel lekker door. Een snelle blik naar links, met in de verte een lege Herebrug, deed me twijfelen en in een split second besloot ik door de binnenstad te gaan. De kortste route. Maar eenmaal na de Herebrug begon de ellende. Soms heb je van die dagen dat de hele binnenstad op elkaar wacht. Je kent dat ongetwijfeld, dat gevoel van vlek op vlek. Je loopt steeds verder vast. Bleek het ook nog eens Dag van de Duitse Eenheid te zijn. In een half uur tijd was ik gevorderd van de Herebrugstoplichten tot de schoenmaker tegenover de Radekerk. Door wat kruip-door-sluip-door-werk bereikte ik uiteindelijk het westelijk deel van de binnenstad en eenmaal op de Noorderhaven schoot het tenminste echt op. De volgende week maar weer op de automatische piloot!

Het stadse leven (1)
Een tijdje geleden kwam Theo Venema langs bij ons aan de Noorderhaven. Theo, voorzitter van de Groninger Cityclub en meest enthousiaste ambassadeur van de (binnen)Stad, had nog wat goed te maken volgens hemzelf, want hij had de Open huis-borrel ter gelegenheid van ons nieuwe onderkomen in Pakhuis Engeland moeten missen. Dus vandaar even een bakkie doen. Maar Theo is a man with a mission. Zijn eerste vraag of wij aan de Noorderhaven NZ nu eigenlijk wel of niet tot de binnenstad behoorden was wat dat betreft natuurlijk alleszeggend. Ik had ook beter moeten weten toen Theo erop hamerde toch echt binnenkort eens langs te willen komen. Enfin, na 10 minuten was de GCC weer een lid rijker. We kregen het over de binnenstad en dan natuurlijk over de prachtige Noorderhaven met zijn mooie grachtenpanden, pakhuizen en bootjes voor de deur. En over Theo’s ergernis met betrekking tot delen van de diepenring. Nu is de Noorderhaven geloof ik de enige plek in Nederland die in de letterlijke zin des woords nog een vrijhaven is. In principe is het dus mogelijk om daar een schip neer te leggen zonder last te hebben van vergunningen, regels en wat dies meer zij. Een mooi gegeven op zich. De Noorderhaven heeft door deze mengelmoes en wirwar van schepen en boten in drierijen dik een soort van gezellig karakter. Maar ik kan me wel iets voorstellen bij Theo’s ergernis. Verderop richting Turfsingel wordt het hard minder, in kwantitatieve zin weliswaar maar daardoor juist ook in kwalitatief opzicht. Want dan valt het hoge gehalte vreemde bouwvallen en oude meuk des te meer op. Maar even los van dit stadsvervuilingsargument is het de moeite waard om eens op een andere manier naar die diepenring te kijken. Het is weinig steden gegeven om én een doorgaande diepenring te hebben én ook nog een breedte van de gracht die meer mogelijkheden biedt dan alleen een permanente aanlegplaats voor bootjes en bouwvallen. Denk op sommige plekken de boten eens weg: je zult verbaasd zijn over de breedte van de gracht. Denk hier vervolgens eens een strook bij van brug tot brug, ter hoogte van de Ossenmarkt bijvoorbeeld, die een aantal drijvende pontons langs de zijkant bevat of in het water geplaatste steigers. De fantasie slaat dan al snel op hol en de brug naar terrasjes met aanlegplekjes voor motorbootjes, kleine horeca-uitspanningen en hippe galerietjes langs de waterkant is al snel geslagen. En het Utrechts model is geboren. Op deze manier ontstaat ook nog eens een natuurlijke verbinding van de Ebbingestraat of Boteringestraat (toch altijd al wat lastige straten om publiek naar toe te krijgen) via de Gracht Nieuwe Stijl naar de kunstzinnige Noorderhaven en voilá, een nieuwe stads(kunst)route dient zich aan. Kools rondvaartboot krijgt concurrentie want we laten de mensen bij het Museum zelf in motorbootjes stappen en de kunstroute per water doen. Even aanleggen, wijntje drinken, kunst kijken en weer verder tuffen richting Hoge der Aa. Tijd voor wat beweging lijkt me. Wie start een actiecomité?