Westeremden, 29/9

Deze week stond vooral in het teken van het ophalen van mama Liset van het vliegveld. Na een weekje Corfu landde mijn partner op Eelde. Deanne en Mare waren er vol van, vooral vanwege de beloofde cadeautjes die in het verschiet lagen. Een hele week alleen met ze komt neer op plannen, organiseren en inventief zijn, maar gelukkig waren opa en oma er om ook de nodige ondersteuning te bieden. Bij het oprijden van de parkeerplaats van ‘Eelde’ wordt je instant weer geconfronteerd met de luxe van een vliegveld zo dichtbij. Genoeg plek, overzichtelijk, geen wachtrijen, één hal, één balie, één vliegtuig. Ideaal zo’n luchtbrug naar de zon binnen handbereik. En met vluchten op christelijke vertrek- en aankomsttijden. Ideaal met kinderen. Met smart wachten we op de baanverlenging; hij kan niet snel genoeg komen. Nog meer verwegbestemmingen dichterbij!

Dinsdagochtend weer een typische Dagblad-kop aan het ontbijt. ‘Campagne Niets boven Groningen minder succesvol‘ in chocoladeletters. Eronder een veel kleinere regel: ‘Imago van stad en provincie wel sterk verbeterd’. 1 + 1 is toch 2 zou je zeggen. Immers, de campagne EGNBG heeft als primaire doelstelling het verbeteren van het imago van stad en provincie. Dat is gelukt kennelijk. Dus een succesvolle campagne geweest is dan toch de conclusie. Nee, het Dagblad weet er zo weer haar eigen draai aan te geven en komt met uitweidingen over minder aandacht. De Groninger Internet Courant snapt het wel en kopt ’s middags tijdens de lunch ‘Promotiecampagne een succes’.

Qua werk bewoog het zich de afgelopen week tussen het positioneren en promoten van een vodkamerk, een nieuw casino in onze buurprovincie, een goededoelenhypotheek waarbij van de winst huizen worden gebouwd in Afrika en het informatiecentrum van Meerstad dat steeds meer gestalte krijgt. Het is boeiend wat daar gaat gebeuren straks. De totale omvang van het Meerstad-gebied is groter dan de ehele stad Groningen! ‘Natuur, wonen en meer’ is het credo dat we hiervoor bedacht hebben.
En dan natuurlijk donderdagavond het Einde Europa-verhaal van de FC. Veel strijd, veel gemetsel en tijdrekken, veel geluk (penalties), veel pech (penalty), veel trieste gezichten. Maar er was vooral veel sfeer. En daar gaat het om. Ondanks de Europese uitschakeling bleef het in de businessruimte nog lang onrustig en gezellig. De betrokkenheid is groot, maar er wordt ook snel weer gerelativeerd. Op naar volgend jaar. Weer een kans als we zo blijven voetballen. En we nemen er nog één op toch weer een historische avond in de Euroborg.

Het dorpse leven (1)
Onlangs hoorde ik één van de schapen in het weiland naast me een wat paniekerig geluid uitstoten. De è in bèh hield wel erg lang aan. Het beest lag in het maar (Gronings voor diepje of stromend watertje) dat voor ons huis langs stroomt. Was op zoek geweest naar nog een groener stukje gras en richting mij, buurman, gelopen. Het was waarschijnlijk zo bezig geweest met die zoektocht dat het niet de schuine wal had opgemerkt. En eenmaal aan de rol wordt zo’n beest topzwaar en kan dan moeilijk overeind komen. Nu was het dus ook nog eens in het water gerold en probeerde het zich al watertrappelend te redden. De dorie met die schapen is dat hun vacht vol water trekt. Het beest was loodzwaar geworden. Voor zichzelf maar ook voor mij. Dus extra hulpkracht geboden. Samen met de andere buurman (buurman schaap was op vakantie) half in het water staand het beest eruit weten te tillen. Met bezwete gezichten, de handen en armen vol schapenvacht, - vocht en –smeersel en de benen onder de modder van het maar zagen we het beest weer vrolijk blatend het weiland inrennen. Welkom in Westeremden.

rss